и анализираат тој процес, притоа зголемувајќи го знаењето за овие материјали и приближувајќи се до нивната технолошка примена.
Суперпроводниците имаат својства кои ги прават потенцијално многу интересни за технологијата (на пр. магнетна левитација). Меѓутоа, класичните суперпроводници работат на екстремно ниски температури блиску до апсолутната нула и затоа се непрактични. Суперпроводниците базирани на бакар-оксид се подобри поради повисоката работна температура, но можноста за синтетизирање на суперпроводници на собна температура е се’ уште далечна цел. Проблемот е механизмот кој им овозможува на бакарните оксиди да се претворат во суперпроводници.
Еден од главните проблеми е разбирањето на тоа дали интеракциите на електроните во материјалот се директни и моментални, или пак на нив влијае некоја „одложена“ интеракција со други честички. Ова е од особена важност за суперспроводливоста. За да се реши овој проблем е потребно директно набљудување на процесот „во реалниот живот“, но бидејќи се одвива необично брзо, научниците развиле експериментален апарат кој може да произведува, користи и мери импулси на светлина кои траат помалку од 10 фемтосекунди, односно 10 милиони милијардити дел од секундата. Овој метод наликува на оној на фотографирањето со голема брзина, при што објектот што се движи брзо се прикажува забавено во „рамките на движење“, односно како што на сите ни е познато – “slow motion“.
Научниците ја примениле оваа техника на различни семејства на суперпроводници од бакар-оксид на висока температура, притоа успешно мерејќи го она што го нарекуваат „најбрзиот бавен процес“. Овие откритија ја поддржуваат хипотезата дека вртењето на електроните влијае на интеракциите на електроните во овие суперпроводници.
Резултатите од нивната работа се објавени на 9-ти март во „Nature Physics“.
