Најслабо магнетно поле во Сончевиот систем

Магнетните полиња постојат насекаде во универзумот. На Земјата, ние сме постојано изложени на природни и на вештачки магнетни полиња. Во Централна Европа, постојаното магнетно поле изнесува 48 микротесли. На ова се надоврзуваат локалните магнетните полиња, генерирани од трансформаторите, моторите, крановите, металните врати и слично.

Група физичари предводени од професорот Петер Фирлингер од Техничкиот Универзитет Минхен (ТУМ), создале простор од 4,1 кубни метри, каде постојаните и променливите магнетни полиња се намалени за повеќе од милион пати. Ова е постигнато со помош на магнетна заштита составена од различни слоеви на високо магнтизирана легура.

Редукцијата на електромагнетниот звук е клучниот предуслов за изведување на високо прецизни експерименти во физиката, но, исто така и во медицината и биологијата. Во фундаменталната физика, највисокиот степен на магнетна заштита е од суштинско значење кога се прават прецизни мерења на минималните ефекти од феномените кои се поврзани со раниот развој на нашиот Универзум.

Истражувачите сега работаат на експерименти со кои ќе се одреди електричниот распоред во неутроните – познато како диполен момент. Неутроните се јадрени честички кои имаат многу мал магнетизам, но се електрично неутрални. Имаат три кварка чии електрични напојувања меѓусебно се поништуваат. Сепак, научниците се сомневаат дека неутроните имаат мал електричен диполен момент, но за жал претходните мерења не беа доволно прецизни. Новосоздадениот простор што е речиси ослободен од магнетно поле, обезбедува услови за мерењата на електричниот диполен момент да се подобрат за фактор 100.

„Ваквите мерења би биле од фундаментално значење за физиката на елементарните честички и отвора можност за физика која е над Стандардниот модел за елементарните честички“- објаснуват научниците. Стандардниот модел ги опишува карактеристиките на сите познати елементарни честички со голема прецизност, но се’ уште постојат феномени кои не можат адекватно да се објаснат – гравитацијата на пример не е земена предвид во овој модел. Стандардниот модел, исто така не успева да го предвиди однесувањето на честичките при високо ниво на енергија, како во услови на раниот универзум. Не може да објасни зошто материјата и антиматеријата од Биг – Бенг не се поништиле потполно меѓусебно, туку еден мал дел останал и од него на крај се формирал видливиот универзум. Затоа, физичарите се обидуваат да создадат краткорочни услови како тие што преовладувале во раниот универзум, со помош на судирач на честички – како што е Големиот Хадронски Судирач на ЦЕРН, каде честичките меѓусебно се судираат под висока енергија со единствена цел да се создадат нови честички.  

Експериментите на научниците од ТУМ се надополнување на досегашните експерименти. „Нашите висико прецизни експерименти ја истражуваат природата на честичките на енергетско ниво кое веројатно нема да се достигне со сегашните или идните генерации на акцелератори“ – велат научниците.

Егзотичните и досега непознати честички би можеле да ги изменат својствата на познатите честички, па затоа дури и мали девијации во карактеристиките на честичките можат да бидат доказ за постоење на нови, претходно непознати честички.

Поддржете ја нашата работа: