Што открива најраното сеќавање за вас?

Спротивно на тоа, студии на возрасни сугерираат дека луѓето може да се сетат само на настани од околу 6 и пол години (Велс, Морисон, и Конвеј, 2014). Финално, истражувачите се согласуваат дека само неколку искуства пред 6 годишна возраст стануваат доживотни спомени.

Што нашите најрани сеќавања ни кажуваат за нас и нашето детство? И дали повеќето луѓе се сеќаваат на слични искуства од раното детство?

Раните спомени варираат во голема мера во содржината: Игра, повреди и транзиции (како што се преселба или промена на училиште) се настани кои остануваат запаметени во зрелоста (Петерсон, Морис, Бејкер-Вард и Флин, 2013). Какви видови на настани ќе истрајат во возрасната меморија може да се одраз на одредени карактеристики на детството и ја претставуваат суштината на она што е важно за нас. На пример, канадските деца се со поголема веројатност да се сетат на раните искуства на осамени игри и индивидуално-ориентирани транзиции, додека кинеските деца се со поголема веројатност да се потсетат на семејните и училишните интеракции (Петерсон, Ванг и Hоу, 2009).

Се’ уште не е јасно зошто одредени искуства се паметат за цел живот, додека повеќето ги забораваме. Најраните спомени  често се емоционални настани. Иако многу од нив се негативни, исто така и среќните искуства оставаат трага, како што е особено пријатен одмор или време поминато со пријателите (Хауз, Сигел, и Браун, 1993).

Истражувањата сугерираат дека, заедно со емотивноста, кохерентноста придонесува за долгорочноста на меморијата. Степенот до кој искуството е доживеано како значајно влијае на веројатноста да бидат вклучени во постојаниот репертоар на настаните од нашиот живот. На пример, една млада жена вели: „Живо се сеќавам на искуство од предучилишна возраст на 3 или 4 години: Еден човек во бизнис костим дојде во класот. Додека зборуваше, пополека ја менуваше својата облека, за да на крајот биле облечен како индијански поглавар. Поентата на неговата порака беше јасна- тој е истиот човек во било која облека“. Како возрасна, жената објаснува дека ова импресивно сеќавање од детството го поттикнало нејзиното почитување на различноста и ја инспирирало да гради кариера како активист за човекови права.

Севкупноста на нашите сеќавања ја отсликуваат суштината на она што сме биле и она што ќе бидеме. Искуствата не се само потсетник на она што се случило, тие се суровина што се користи во обликувањето на нашиот идентитет и себе. Нашето денешно „Јас“ може да размислува за настаните кои нè обликувале, да ги преиспита и да одбере како ќе одговори. Ние не сме затвореници на нашето минато, можеме да ја задржиме контролата врз тоа кои аспекти од минатото ќе ги вклучиме во себе обликувањето.

Поддржете ја нашата работа: