SpaceX изгради репутација на компанија што ги поместува границите на ракетната технологија, но дел од научната и инженерската заедница смета дека најамбициозните цели на Илон Маск се далеку пред реалноста. Колонија на Марс, орбитални центри за вештачка интелигенција и брзо повторно употребливи ракети звучат визионерски, но и многу неизвесно, особено кога се зборува за роковите што компанијата ги сугерира.
SpaceX навистина постигна значајни резултати, пред сè со делумно повторно употребливиот носач што ѝ овозможи на компанијата да лансира повеќе мисии од сите конкуренти заедно. Тоа е достигнување што до неодамна се сметаше за речиси недостижно. Но, експертите предупредуваат дека успешната ракета не значи автоматски и остварлива визија за населување на друга планета.
Најголемата надеж на SpaceX за идни мисии кон Марс е Starship, но системот сè уште е во развој. Според критичарите, дури и испраќање мал број луѓе на Марс ќе бара решавање на сериозни технолошки и биолошки пречки, од системи за поддршка на животот до заштита при долги летови. Повратното патување до црвената планета трае околу три години, што дополнително ја усложнува задачата.
Поранешни функционери на НАСА нагласуваат дека SpaceX тешко би можел сам да го реализира овој потфат. Освен ракетата, ќе бидат потребни и сложени системи за вода, кислород и одржување на живот, а за некои фази ќе биде неопходна и соработка со НАСА. Посебен предизвик останува и полнењето гориво во орбитата, нешто што досега не е изведено на начин што би ги поддржал ваквите мисии.
Покрај Марс, SpaceX работи и на модифициран Starship за мисиите Artemis на НАСА и на концепт за сателитска мрежа што би служела како орбитални центри за вештачка интелигенција. Но, дел од аналитичарите велат дека таквата употреба на вселената засега не е финансиски оправдана. Колку и да е силна технолошката база на SpaceX, прашањето останува исто: дали компанијата навистина може да ги исполни роковите што самата ги поставува?
