Ново истражување на научници од Универзитетот на Илиноис Урбана-Шампејн укажува дека мозокот започнува со носење одлуки многу порано отколку што претходно се претпоставуваше. Наместо информациите едноставно да се движат во еден правец, од сетилните региони кон повисоките центри задолжени за одлучување, резултатите покажуваат дека процесот е подинамичен и вклучува брзи повратни јамки меѓу различни делови од мозокот.
Студијата, објавена во списанието Proceedings of the National Academy of Sciences, ја предводел професорот по електротехника и компјутерско инженерство Јуриј Власов од Grainger College of Engineering. Истражувачите посочуваат дека раните сетилни региони не се само пасивни преносители на информации, туку учествуваат во процесите поврзани со одлуките.
За да ја испитаат оваа појава, научниците ја следеле нервната активност кај глувци додека се движеле низ коридор во виртуелна реалност и носеле перцептивни одлуки. Во примарниот соматосензорен кортекс, познат како S1, тие забележале сигнали поврзани со одлучување. Тоа е значајно, бидејќи S1 се смета за една од најраните станици во обработката на сетилните информации.
Според наодите, активноста во S1 не зависи само од податоците што пристигнуваат од сетилата, туку и од влијанија од повисоки мозочни региони преку повратни врски. Ова сугерира дека мозокот не работи како строга хиерархија со еднонасочен тек на информации, туку како мрежа во која повеќе нивоа постојано комуницираат.
Овие сознанија може да бидат важни и за развојот на идните системи за вештачка интелигенција. Денешните модели често се инспирирани од поедноставена претстава за мозокот, но биолошката интелигенција извршува сложени задачи со далеку помала потрошувачка на енергија. Токму затоа, подоброто разбирање на мозочната архитектура би можело да помогне во создавање поефикасни и пофлексибилни АИ-системи.
Истражувачкиот тим нагласува дека ова не е директен рецепт за изградба на подобра вештачка интелигенција, туку нов увид во начинот на кој мозокот ги организира одлуките. Во следната фаза тие планираат подетално да го испитуваат времето на појавување на овие сигнали и да развиваат нови методи за мерење на нервната активност, со цел подобро да се разбере како се формираат и координираат повратните јамки.
