Откривањето мраз во постојано засенетите кратери близу половите на Месечината поттикна планови за бази, села и градови. Сепак, нова анализа објавена во списанието Frontiers in Space Technologies покажува дека водата може да биде главната граница за долгорочно населување.
Во близина на половите има кратери чии дна не биле изложени на директна сончева светлина речиси четири милијарди години. Температурите таму се пониски од 110 келвини, па овие таканаречени студени замки можат да го зачуваат водениот мраз. Дел од водата најверојатно пристигнала со астероиди.
Оптимистичките проценки зборуваат за дури една милијарда тони вода, но денешните најдобри проценки се околу 30 пати помали. Вселенските мисии од 2013 година наваму ги мапираат најверојатните наоѓалишта, но досегашните мерења опфаќаат само неколку метри под површината.
Енергијата, барем засега, не би била најголемиот проблем. Рабовите на некои поларни кратери се речиси постојано осветлени и би можеле да произведуваат околу три гигавати електрична енергија со големи фотоволтаични постројки. Богатството со силициум на Месечината би можело да овозможи и производство на соларни панели, па дури и изградба на центри за обработка на податоци.
Проблемот е потрошувачката на вода. Без рециклирање, населба од милион луѓе би ги исцрпила и оптимистичките резерви за само неколку години. Дури и со ефикасност од 98 проценти, слична на онаа на Меѓународната вселенска станица, таков град би имал вода за нешто повеќе од еден век. Со пореалните, пониски проценки, периодот би бил многу пократок. Населба од 1.000 до 10.000 жители би можела да опстане со векови, но не и да прерасне во голем град без нови извори.
Научниците разгледуваат неколку решенија: уште поефикасно рециклирање, земјоделство со помала потрошувачка на вода, увоз од достапни астероиди или откривање дополнителни резерви под површината. Длабокото истражување на реголитот затоа може да биде клучниот прв чекор пред амбициите за трајни лунарни градови да станат реалност.
