Астрономите користат илјадници минијатурни роботи за да ги насочуваат оптичките влакна кон далечни ѕвезди и галаксии. Ново компјутерско истражување покажува како нивниот распоред и движење можат да влијаат врз целосноста и точноста на космичките мапи.
Роботите ја пренесуваат светлината до повеќекратен спектрограф, кој ја разложува за да открие од што е составена галаксијата и колку е далеку. Идните телескопи би можеле истовремено да користат повеќе од 20.000 вакви позиционери.
Сепак, роботите имаат физички ограничувања. Ако целите на небото се премногу блиску една до друга, роботите можат да се судрат или да немаат доволен простор за движење. Поради тоа, дел од галаксиите остануваат ненабљудувани, особено во густите региони на вселената. Таквите празнини можат да внесат пристрасност во анализите на развојот на галаксиите и структурата на универзумот.
Во трудот објавен во списанието The Astronomical Journal, истражувачите претставиле алатка што го симулира однесувањето на роботите пред изградбата на нов телескоп. Програмата испитува различни распореди, повеќекратни набљудувања и начини на доделување оптички влакна на астрономски цели.
Резултатите покажале дека најдобра ефикасност и целосност се постигнуваат со најмало можно растојание меѓу основите на роботите, односно со поголема густина на влакна. Кога тој распоред е однапред определен, најзначително подобрување носи зголемувањето на радиусот на досег на секој робот. Намалувањето на безбедносното растојание меѓу роботите исто така помага, но неговото влијание е помало.
Алатката им овозможува на инженерите и астрономите навреме да ги откријат техничките ограничувања и да ги споредат различните решенија пред да вложат големи средства во изградба на инструментите. Така, идните мапи на универзумот би можеле да бидат поцелосни и попрецизни.
