Бактериите од родот Pandoraea можат со мала ензимска промена да го преобликуваат истиот пептид и да му дадат нова функција. Истражувањето на научници од Институтот „Ханс Кнел“ и Универзитетот во Јена откри како оваа молекуларна флексибилност им помага да се приспособат на различни средини.
Во центарот на истражувањето се пандоракелините – молекули што функционираат како сидерофори, односно соединенија кои го врзуваат железото потребно за раст и преживување на бактериите. Научниците ги проучувале пандоракелин А и пандоракелин Б, кои имаат различна структура и различни биолошки својства.
Пандоракелин Б поседува масна опашка и липоциклопептидна структура. Таа му дава сурфактантни својства, кои можат да им помогнат на бактериите да се движат во групи, односно да се шират низ околината.
Ензимот PdnM ја отстранува масната опашка од пандоракелин Б. Потоа молекулата се преуредува така што нејзините краеви се спојуваат, создавајќи пандоракелин А. Новата форма поефикасно го врзува железото, но има поинаква функционална улога од почетната молекула.
Истражувачите ја испитале продукцијата на овие соединенија кај пет видови Pandoraea собрани од различни места, меѓу кои езерски седимент, почва, ризосфера во Индија и човечки спутум. Кај бактеријата од езерскиот седимент бил пронајден само пандоракелин А, додека кај еден почвен примерок биле присутни и двете форми.
Овие разлики укажуваат дека бактериите можат да го менуваат односот меѓу пандоракелин А и Б според условите во кои живеат. Во водна средина движењето можеби е полесно, додека во почвата дополнителната помош од сурфактантната форма може да биде поважна.
Наодите, објавени во списанието Angewandte Chemie International Edition, покажуваат дека бактериите не создаваат само фиксни молекуларни алатки, туку можат динамично да ги преработуваат. Подобро разбирање на овој процес би можело да помогне во проучувањето на инфекции предизвикани од некои видови Pandoraea, како и во развојот на нови пристапи за испорака на лекови и поодржлива хемија.
