Бледите црвени сјаеви што понекогаш се појавуваат ниско над хоризонтот во Јапонија можеби откриваат посилна вселенска активност отколку што покажуваат вообичаените мерења. Ново истражување на научници од Универзитетот Хокаидо и Окинавскиот институт за наука и технологија покажува дека вакви аурори може да се протегаат многу повисоко во атмосферата од очекуваното.
Тимот анализирал пет настани забележани над Хокаидо меѓу јуни 2024 и март 2025 година. Иако тие биле поврзани со геомагнетни бури оценети како умерени, црвениот сјај бил пресметан на височини од околу 500 до 800 километри над површината на Земјата. Тоа е значително над типичните 200 до 400 километри на кои најчесто се очекуваат нисколатитудни црвени аурори.
Аурорите настануваат кога наелектризирани честички од Сонцето се движат кон Земјата и заемодејствуваат со нејзиното магнетно поле. Кога тие честички судираат со кислородни атоми во горните слоеви на атмосферата, атомите ослободуваат енергија во вид на светлина. Во поларните региони ова е почеста појава, но во Јапонија и други појужни области ваквите светлини се ретки и обично се поврзуваат со посилни нарушувања во магнетосферата.
Истражувачите сметаат дека густ сончев ветер силно ја притиснал Земјината магнетосфера. Тоа можело да ја загрее и прошири горната атмосфера, поместувајќи ја зоната во која се создава црвената светлина кон поголеми височини. Истовремено, начинот на кој се движеле наелектризираните честички можеби ја прикрил вистинската јачина на бурите во стандардните индекси за вселенско време.
За да ја проценат височината на сјајот, научниците комбинирале сателитски податоци со фотографии направени од набљудувачи од повеќе места во Јапонија. Разликите во аголот под кој била видлива аурората им овозможиле да ја реконструираат нејзината положба долж линиите на Земјиното магнетно поле. Ова покажува колку граѓанските набљудувања можат да бидат корисни при проучување ретки и краткотрајни небесни појави.
Откритието не е важно само за разбирање на необичните црвени светлини. Кога горната атмосфера се загрева и шири, сателитите во ниска Земјина орбита се соочуваат со поголемо атмосферско сопирање. Тоа може постепено да ги менува нивните орбити и да го зголеми ризикот од побрзо губење височина.
Бидејќи бројот на сателити во орбитата постојано расте, подоброто следење на ваквите настани станува се поважно. Резултатите, објавени во Journal of Space Weather and Space Climate, укажуваат дека некои умерени геомагнетни бури можеби имаат посилни локални ефекти отколку што се претпоставувало досега.
