Древна ДНК откри исчезнато население кај Париз

Нова генетска анализа на остатоци од 132 лица погребани во голема мегалитска гробница кај Бири, околу 50 километри северно од Париз, покажува дека во праисторијата таму се случил длабок демографски пресврт. Истражувачите утврдиле дека гробницата била користена во два одвоени периода, меѓу кои околу 3000 година п.н.е. дошло до силен пад на населението.

Најважниот заклучок од студијата е дека луѓето погребани пред и по овој пад не биле генетски поврзани. Постарата група била слична на земјоделските популации од каменото време во северна Франција и Германија, додека подоцнежната група покажува силни врски со јужна Франција и Пиринејскиот Полуостров. Тоа упатува дека локалното население исчезнало или било драстично намалено, а потоа регионот го населиле новодојдени групи од југ.

За да откријат што можело да стои зад овој прекин, научниците примениле метод што овозможува анализа на целокупниот генетски материјал зачуван во коските. Во примероците биле откриени траги од древни патогени, меѓу кои бактеријата Yersinia pestis, поврзана со чумата, како и Borrelia recurrentis, причинител на повратна треска што ја пренесуваат вошки.

Сепак, истражувачите нагласуваат дека болестите веројатно не биле единствената причина за колапсот. Според нив, кризата најверојатно била резултат на повеќе фактори, вклучувајќи зарази, еколошки притисоци и други нарушувања што го погодиле тогашното население. Анализата на скелетите покажала и невообичаено висока смртност во постариот период, особено кај деца и млади лица, што дополнително укажува на сериозна криза.

Промената не била само демографска, туку и општествена. Во постариот слој од погребувања, лицата во гробницата често припаѓале на исти пошироки семејства, што сугерира заедници со силни роднински врски низ повеќе генерации. Во подоцнежниот период, погребувањата станале поселектирани и главно биле поврзани со една машка лоза.

Ова истражување се вклопува во сè поголемиот број докази дека неолитскиот пад не бил ограничен само на Скандинавија и северна Германија, туку зафатил пошироки делови од северна и западна Европа. Наодите можат да помогнат и во објаснувањето зошто токму во овој период престанала изградбата на мегалитски гробници и други големи камени споменици низ Европа. Според истражувачите, исчезнувањето на популацијата што ги градела овие монументални структури веројатно е тесно поврзано со крајот на оваа културна епоха.