Микроскопски магнетни фосили стари околу 97 милиони години можеби се најраниот досега познат доказ дека животно го користело магнетното поле на Земјата за навигација. Структурите биле пронајдени во древни морски седименти во Северниот Атлантик, но организмот што ги создал сè уште е непознат.
Истражувачите од Универзитетот во Кембриџ и Helmholtz Zentrum Berlin ги анализирале фосилите со нова техника за тридимензионално магнетно снимање. Магнетофосилите се со големина приближна на бактериска клетка и имаат облици налик на врвови, игли, куршуми и вретена.
Снимките откриле сложена внатрешна структура во која магнетните моменти се вртат околу централна оска, создавајќи шема слична на вител. Според научниците, ваквата геометрија можела да му овозможи на животното да ја чувствува не само насоката на магнетното поле, туку и неговата јачина.
Овие две информации се важни за навигација на големи растојанија. Наклонот на магнетното поле може да укажува на географската широчина, додека неговата јачина се менува и во зависност од положбата по должина. Така, честичките можеби функционирале како биолошки сензор што му помагал на животното да ја одреди својата местоположба во океанот.
Магнеторецепцијата, односно способноста за чувствување на магнетното поле, денес ја користат птици, риби и инсекти. Кај некои бактерии ова се постигнува со низи од магнетни честички, но проучените фосили се десет до дваесет пати поголеми. Нивната необична големина и стабилната магнетна структура можеби претставуваат понапредна еволутивна фаза на овој механизам.
Една од можните, но непотврдени, претпоставки е дека фосилите ги создала древна форма на јагула. Јагулите се појавиле пред приближно 100 милиони години, а нивните современи роднини мигрираат илјадници километри и можат да го чувствуваат магнетното поле на Земјата. Сепак, досега не е докажано дека токму тие се одговорни за овие фосили.
Наодот претставува важна трага за развојот на навигацијата кај животните. Следната задача за научниците е да го идентификуваат организмот што ги создал магнетофосилите и да утврдат дали тие навистина биле дел од неговиот сетилен систем.
