Геномско истражување на црните мечки во Северна Каролина открива значајни разлики меѓу популациите од планинските и крајбрежните подрачја. Иако крајбрежната популација е бројно поголема, таа има помала генетска разновидност и повисоко ниво на сродно размножување, што може да ја направи поранлива на идни промени.
Истражувачите анализирале целосни геномски секвенци од 76 мечки – 49 од планинската и 27 од крајбрежната управувачка единица. Податоците покажале три генетски групи: две во планинскиот регион и една на крајбрежјето.
Според научниците, крајбрежните мечки се соочуваат со намалување и фрагментација на соодветното живеалиште. Поради тоа, дел од единките можат да останат изолирани во помали подрачја за размножување и да имаат ограничен контакт со други мечки. Во планините, поголемата можност за движење низ Апалачкиот регион веројатно овозможува почеста размена на гени, вклучително и со популации од соседните држави.
Истражувањето понудило и практична алатка за следење на популациите. Тимот издвоил панели од еднонуклеотидни полиморфизми, познати како СНП-маркери, кои функционираат како генетски отпечатоци. Со нив може да се утврди од која управувачка единица потекнува мечката и да се идентификува конкретна единка.
Таквите податоци можат да им помогнат на службите да ја следат генетската состојба на мечките, да планираат мерки за зачувување на живеалиштата и да истражуваат случаи на ловокрадство. Резултатите покажуваат дека големината на популацијата сама по себе не е доволен показател за нејзината отпорност.
