Истражувачи од Европската лабораторија за молекуларна биологија (EMBL) и Институтот за молекуларна фармакологија „Лајбниц“ мапираа како вирусот на инфлуенца А ја пренасочува работата на заразените човечки клетки.
Тимот користел специјализирана техника наречена масена спектрометрија со вкрстено поврзување. Таа овозможила директно да се следат контактите меѓу вирусните и човечките протеини во непроменети заразени клетки, вклучително и краткотрајни интеракции што тешко се забележуваат со традиционалните методи.
Со комбинирање на експерименталните податоци и структурно моделирање со изменета верзија на AlphaFold, научниците можеле да предвидат не само кои протеини се поврзуваат, туку и како физички се вклопуваат едни со други.
Едно од откритијата се однесува на хемаглутининот — површински протеин што му помага на вирусот да се врзе за клетката и да навлезе во неа. Истражувањето покажало како човечките протеини учествуваат во правилното виткање и обработка на хемаглутининот во внатрешниот транспортен систем на клетката.
Научниците забележале и дека инфекцијата предизвикува распаѓање на параспеклите, мали структури во клеточното јадро што содржат протеини врзани за РНК. Нивното растворање ги ослободува овие протеини, кои вирусот може да ги искористи за сопствено размножување.
Бидејќи параспеклите учествуваат и во клеточниот одговор на стрес и во регулирањето на антивирусните гени, нивното нарушување можеби дополнително ја ослабува одбраната на клетката. Ефектот бил забележан кај различни клеточни линии и соеви на вирусот, што укажува дека може да станува збор за намерна стратегија на инфекцијата, а не за случаен несакан ефект.
Студијата, објавена во списанието Nature Microbiology, претставува детална слика на молекуларните контакти во одреден момент од инфекцијата. Истражувачите сметаат дека истиот пристап може да се примени и за проучување на други вируси, вклучително и соеви со потенцијал за предизвикување пандемии, како H5N1.
