Истражувачи од Универзитетот „Нортвестерн“ успешно пренеле заплеткани фотони низ оптичко влакно долго 24,4 километри, меѓу Еванстон и центарот на Чикаго, додека истото влакно истовремено пренесувало интензивен комерцијален интернет-сообраќај.
И покрај двата канали со капацитет од по 800 гигабити во секунда и дополнителната оптичка моќност што го симулирала целосно оптоварен телекомуникациски линк, квантните сигнали ја задржале заплетканоста со верност поголема од 94 проценти.
Квантните мрежи користат единечни фотони и квантни состојби, наместо класични битови. Тие сигнали се исклучително чувствителни на оптички шум, кој вообичаено го создаваат моќните светлосни сигнали за пренос на податоци.
За да ги заштитат фотоните, научниците ги пренасочиле во помалку зафатениот O-опсег на оптичкиот спектар, додека класичниот сообраќај останал во C-опсегот. Специјални филтри дополнително го намалиле влијанието на шумот.
Бидејќи експериментот се одвивал меѓу две одделни локации, системот морал да ги усогласи двата краја со прецизност на ниво од пикосекунди. Оптичкиот систем White Rabbit овозможил навремено препознавање на соодветните парови заплеткани фотони, и покрај големото количество податоци.
Според истражувачите, влакното имало доволен капацитет за пренос на околу 36 терабити класични податоци во секунда. Резултатот покажува дека идните квантни мрежи можат да се надградат врз постојната телекомуникациска инфраструктура, без изградба на целосно нова мрежа.
Следниот чекор е квантна телепортација меѓу оддалечени точки преку градска телекомуникациска мрежа. За неа најпрво е потребно да се распредели заплетканоста, а потоа да се пренесе квантната информација.
