Научници од Универзитетот во Нагоја открија мозочен механизам што може да му помага на организмот да продолжи со напорите кога наградата станува потешко достижна. Истражувањето ги посочува орексинските неврони како важна алка меѓу очекувањето награда и истрајноста.
Орексинските неврони се познати по улогата во регулирањето на спиењето, апетитот и потрошувачката на енергија. За да ја испитаат нивната поврзаност со мотивацијата, истражувачите создале генетски модифицирани стаорци кај кои можеле прецизно да ги активираат или потиснат овие клетки.
Во експериментите, стаорците морале да извршат сè поголем број допири за да добијат храна. Кога орексинските неврони биле активирани, животните продолжувале подолго и биле подготвени да вложат поголем напор. Кај стаорците со оштетени орексински неврони, мотивацијата била послаба, а тие порано се откажувале.
Следењето на активноста на невроните покажало дека таа се зголемувала додека стаорците ја очекувале наградата, а се намалувала по нејзиното добивање. Кога очекуваната храна не се појавувала, активноста останувала висока. Таа била посилна и кога за наградата бил потребен поголем напор.
Дополнителните тестови покажале дека потиснувањето на орексинските неврони го забавува извршувањето на задачите и го намалува степенот до кој животните се подготвени да се трудат. Сепак, нивното дополнително активирање не предизвикало уште поголема мотивација, што укажува дека овие клетки можеби се неопходни за одржување на мотивацијата, но сами по себе не се доволни за нејзино неограничено зголемување.
Резултатите, објавени во списанието Proceedings of the National Academy of Sciences, би можеле да помогнат во подоброто разбирање на состојбите поврзани со губење мотивација, како што се депресијата, зависностите и АДХД. Сепак, истражувањето е спроведено врз стаорци и потребни се дополнителни студии за да се утврди дали истиот механизам функционира и кај луѓето.
