Сезонското движење меѓу подрачја може да им помогне на животните да ги следат ресурсите што се менуваат во текот на годината. Но дали таквиот начин на живот носи и еволутивна цена? Анализа на копитари сугерира дека преселничките линии можеби почесто создавале нови видови, но и почесто изумирале. Ова е компаративна макроеволутивна анализа: ги споредува обрасците кај видови и нивните сроднички односи низ долги временски периоди. Таа не покажува дека преселбата сама по себе предизвикала изумирање.
Во трудот се опфатени копитари, папкарести цицачи од групите Perissodactyla и Artiodactyla, без китовите. Истражувачите ги сметале за преселнички видовите кај кои барем една популација, во кое било време, правела сезонски повратни движења меѓу одделни подрачја. Значи, критериумот се однесува на способноста за преселување, а не на тоа дека секоја единка или секоја популација мора да се движи.
Како се реконструира однесување од фосили?
Кај изумрените видови, сезонските движења не можат директно да се набљудуваат. Затоа истражувачите ги процениле преку филогенетска импутација — метод што користи поврзаност меѓу особини кај денешните видови за да процени особини кај нивните изумрени сродници. Како показатели ги употребиле телесната маса, зависноста од тревна храна и географската ширина. Тие реконструирале навики за 51 изумрен вид и споредиле 100 различни филогенетски дрвја, со што ја зеле предвид неизвесноста за сродничките односи.
Резултатот бил впечатлив: околу 80 проценти, односно 41 од 51 неодамна изумрен вид, биле реконструирани како способни за преселување. Кај денешните копитари, уделот бил 46 проценти, или 95 од 207 видови. Ова е споредба на удели во две групи, а не доказ дека преселбата довела до изумирање на конкретните видови. Важна е и разликата меѓу набљудување и реконструкција: кај денешните видови има докази за преселничко однесување, додека кај изумрените таа особина е проценета посредно.
Повеќе создавање видови, но и повеќе неизвесност
Моделите што ги вклучиле изумрените видови процениле повисоки стапки и на создавање нови видови и на изумирање кај преселничките еволутивни линии, во споредба со непреселничките. Тоа на прв поглед изгледа како противречност: како истата особина да е поврзана и со ширење на разновидноста и со исчезнување? Еволутивната промена, сепак, не е само прашање колку видови се појавиле. Во анализата, повисоките стапки на создавање и исчезнување значат побрз промет на еволутивни линии — нови линии се појавуваат, а други завршуваат.
Но делот за изумирањето е помалку сигурен од оваа кратка формулација. Анализите што ги опфатиле само живите видови дале поинаков резултат за стапките на изумирање и прометот на линии од анализите што вклучиле фосилни видови. Авторите предупредуваат и дека проценките зависат од изборот и поставувањето на моделот. Во него биле вклучени и скриени состојби: непроучени или заеднички распределени фактори што исто така може да влијаат врз стапките на еволуцијата и изумирањето. Така, поврзаноста со преселувањето е можен дел од објаснувањето, но анализата не ги исклучува другите влијанија.
Што се изгубило со исчезнатите видови?
Изумирањето не значи дека секоја мерка на биолошката разновидност се менува подеднакво. Истражувачите процениле дека загубата на овие копитари го намалила функционалното богатство за околу 0,8 проценти глобално и околу 2,7 проценти во Африка. Функционалното богатство покажува колкав повеќедимензионален простор на особини зафаќаат видовите. Оваа мерка го насочува вниманието кон разновидноста на особините, а не само кон бројот на видови. Поголемиот проценет пад во Африка укажува дека географскиот контекст е важен за тоа како се распределува загубата.
Најсоодветно е наодот да се чита како предупредувачки образец, а не како конечен доказ дека преселбата неизбежно ги прави копитарите ранливи. Проценките за изумрените видови се потпираат на посредни показатели, а фосилните податоци се нерамномерно распределени и може да влијаат врз веројатноста некој вид да биде зачуван или откриен. И заклучокот за стапките на изумирање се менува зависно од тоа дали во анализата се вклучени фосилите. Статусот на стручна рецензија не е потврден.
И покрај ограничувањата, споредбата поставува важно еволутивно прашање: дали особините што помагаат во едни услови можат истовремено да носат ризик во други? Авторите ја опишуваат преселбата како можна стратегија со висока добивка и висок ризик. Нивната анализа не предвидува судбина на поединечни денешни видови, но сугерира дека сезонското следење ресурси може да има сложени последици низ еволутивното време. Тоа е корисна рамка за разбирање зошто една способност може да биде поврзана и со појава на нови линии и со зголемена ранливост — со оглед дека вториот дел од врската останува неизвесен.
Научна основа и ограничувања
Компаративна макроеволутивна анализа со филогенетска импутација и моделирање на специјализација и изумирање; споредба на фосилни и денешни податоци.
Испитуван модел: Копитари (Perissodactyla и Artiodactyla, без китови), изумрени и денешни видови..
Примерок: 51 изумрен вид со достапни податоци за сите анализирани особини; споредба со 207 денешни видови; 100 филогенетски конфигурации..
- Способноста за преселување кај изумрените видови е проценета посредно од особини поврзани со преселувањето, а не е набљудувана директно. Трудот наведува дека податоците за фосилите се нерамномерно распределени и дека показателите може да влијаат врз веројатноста за зачувување или откривање фосили.
- Проценките за изумирање се разликувале меѓу анализите со фосилни и само со живи видови. Авторите велат дека точните вредности може да зависат од спецификацијата и параметризацијата на моделот.
- Статусот на стручна рецензија не е потврден.
Извори
За љубопитноста што нè поврзува.
Вашата донација помага науката да стигне до повеќе читатели.
Ви благодариме што ја поддржувате науката на македонски.
