Малиот мозок на мушиците може да крие голема лекција за иднината на вештачката интелигенција и роботиката. Ново истражување од Универзитетот во Шефилд покажува дека домашните и овошните мушици не го обработуваат видот пасивно, туку го поврзуваат движењето на телото со начинот на кој мозокот прима и организира информации.
Научниците откриле механизам што го нарекоа високофреквентно „скокање“ на синапсите. Кога мушицата се движи брзо или прави нагол свиок, визуелниот систем може да премине во повисок „степен“ и да ја зголеми брзината на пренос на податоци до мозокот. Според студијата објавена во Nature Communications, тоа им овозможува на инсектите да реагираат за дел од милисекунда и да ги избегнат доцнењата што инаку би ја ограничиле нивната перцепција.
Истражувањето комбинирало набљудување на однесувањето, анализа на очите и мозокот, како и дигитални модели. Резултатот укажува дека видот кај инсектите не работи како статична камера што само собира слики, туку како динамичен систем во кој движењето и чувствувањето се тесно поврзани. Кога инсектот се забрзува, неговиот визуелен систем автоматски ги истакнува најважните сигнали и ја намалува „бучавата“.
Овој принцип може да биде корисен и надвор од биологијата. Наместо големи и енергетски скапи пресметувачки мрежи, идните роботи и автономни возила би можеле да учат од инсектите: да ја користат сопствената положба и движење за да собираат само релевантни информации, побрзо и поефикасно. Истражувачите сметаат дека ваквиот пристап може да доведе до поиздржливи, побрзи и поштедливи системи за вештачка интелигенција.
