Стимулацијата на вагусниот нерв по завршувањето на вежбањето им помогнала на глувци подолготрајно да задржат новонаучена моторна вештина. Резултатите укажуваат дека периодот по практикувањето може да биде важен за претворање на вежбата во трајно учење.
Вагусниот нерв е една од главните комуникациски врски меѓу внатрешните органи и мозокот. Истражувачите од Универзитетот Тохоку испитувале дали влијанието врз оваа врска може да го промени процесот на консолидација на меморијата.
Во експериментот, глувците учеле задача поврзана со следење подвижни визуелни шари, која зависи од малиот мозок. Научниците користеле мала електрода поставена на левиот вагусен нерв и ја активирале по секоја тренинг-сесија, а не за време на самото учење.
Стимулацијата не довела до непосредно подобрување на резултатите. Наместо тоа, глувците покажале посилно учење во наредните денови, што сугерира дека стимулацијата влијаела врз процесите со кои мозокот го стабилизира новото знаење.
Понатамошните мерења откриле двофазна промена на волуменот на крвта во дел од малиот мозок важен за задачата. По стимулацијата, волуменот прво кратко се намалувал, а потоа се зголемувал. При повторени стимулации се појавувале ритмични осцилации, а поголемите осцилации биле поврзани со подобро долгорочно учење.
Наодите, објавени во списанието iScience, отвораат можност промените во крвоснабдувањето и метаболичката средина на мозокот да се дел од начинот на кој сигналите од телото влијаат врз пластичноста на мозокот. Сепак, истражувањето е спроведено кај глувци и не покажува дека истата постапка веќе може да се користи за подобрување на учењето кај луѓето.
