Комбинирањето на дизајн на протеини со вештачка интелигенција и лабораториска еволуција може значително да го подобри создавањето ензими со нови функции, покажува истражување објавено во списанието Nature.
Научниците од Broad Institute најпрво користеле модел со вештачка интелигенција за да создадат постабилни верзии на протеази од ботулински невротоксин. Потоа, со методот PACE ги насочиле овие протеини да сечат друга цел — протеинот атаксин-2, поврзан со невродегенеративни заболувања.
Добиениот ензим бил до 79 пати поефикасен во сечењето на атаксин-2 во споредба со варијантите развиени од природната протеаза. Истражувачите забележале дека протеините дизајнирани со вештачка интелигенција поднесувале повеќе мутации без да ја изгубат стабилноста.
Ова е важно затоа што лабораториската еволуција често носи подобрување на одредена функција, но истовремено може да ја направи белковината нестабилна или потешка за производство во клетките. Постабилната почетна структура остава поголем „простор“ за промени и овозможува развој на посложени функции.
Резултатите покажуваат дека вештачката интелигенција и лабораториската еволуција се надополнуваат: првата обезбедува подобра почетна белковина, а втората ја приспособува нејзината активност. Пристапот би можел да се примени и кај други протеини, вклучително и ензими важни за напредни технологии за генетичко уредување.
