Ѕвездите слични на Сонцето не умираат наеднаш. Во завршната фаза тие се прошируваат во црвени џинови, ги исфрлаат надворешните слоеви во вселената и на крај останува нивното јадро, кое се собира во бело џуџе.
Ново теоретско истражување од Калтек предлага дека овој процес не е мирен ниту симетричен. Наместо едно големо исфрлање, ѕвездата во последните стотици илјади години може да исфрли многу компактни „клинови“ материја од површината, при што секое исфрлање ѝ дава мал потисок во спротивна насока.
Според моделот на теоретскиот астрофизичар Џим Фулер, ваквите настани би се повториле околу 10.000 пати. Секој поединечен потисок е мал, со брзина од неколку метри во секунда, но заедно создаваат нето движење од редот на еден километар во секунда, во случајна насока.
Идејата се вклопува со набљудувањата дека широките двојни ѕвезди стануваат поретки кога една од ѕвездите ќе еволуира во бело џуџе. Ако потисокот е поголем од орбиталната брзина на системот, гравитациската врска меѓу двете ѕвезди може да се прекине.
Моделот отвора и уште една можност: во одредени случаи, потисокот може да ја насочи еволуираната ѕвезда кон нејзиниот придружник и да предизвика судир. Таквите настани би можеле да создадат силни експлозивни феномени, кои астрономите во иднина би можеле да ги бараат како проверка на моделот.
