Помеѓу 1700 и 1725 година, Карипското Море било повеќе или помалку место на беззаконие кадешто пловеле бројни трговски бродови. Овој период е познат и како златното доба на пиратите кои го искористиле фактот дека трговските бродови се далеку од заштита на земјите од кои запловиле или кон кои патуваат.
Иако станале глобален феномен, но и ѕвезди на популарната култура, многу вообичаени верувања за пиратите се покажаа како неточни. Тие не го принудуваа непријателот да оди по даскаа, ретко го закопувале богатството и не биле секогаш криминалци. Животот на пират, исто така, честопати бил подобар од животот на повеќето трговски патници и другиот персонал на бродот во тоа време.
Едно нешто што е точно за пиратите, сепак, е дека некои од нив носеле превез на очите. Зошто го направија тоа?
Вообичаената теорија е дека пиратите ставаат превез на окото откако би го изгубиле во некоја тепачка. Ова има смисла и веројатно имало многу осакатени пирати кои ставиле завој поради таа причина, но некои веруваат дека тоа не е доволно објаснување со оглед на тоа дека превезот го носеле и други морнари кои не биле пирати.
Една неодамнешна хипотеза вели дека пиратите користеле врзани очи за да го заштитат видот!
Човечкото око брзо се прилагодува на дневната светлина кога излегува од слабо осветлена средина. Сепак, на окото му требаат дури 10-15 минути потполно да се прилагоди на слаба осветленост кога ќе влезе диреквно од дневна светлина.
Причината лежи во фактот што во окото има два вида клетки, конуси и стапчиња. Овие клетки еволуирале за брзо да се прилагодат на променливите услови на светлина. И конусите и прачките играат улога и во ноќното и во дневниот вид, но стапчињата се примарни ќелии за ноќното гледање. Стапчињата можат да детектираат екстремно мали количества светлина.
Кога ќе се променат условите на осветлување, конусите брзо ќе се приспособат, додека на стапчињата ќе им треба подолго време за да се приспособат. Значи, потребно е одредено време за целосно активирање на нашето ноќно гледање.
Предноста на пиратските врзани очи
Фактот дека на очите им треба подолго време да се прилагодат на слаба осветленост влијаела на борбите, особено на оние кои бараат движење помеѓу осветлени и неосветлени места. Пиратите, кога се качувале на бродови, прво ја заземале палубата, а потоа морале да одат под палубата за да ја завршат борбата. Исто така, кога непријателите се качувале на нивниот брод, тие ги чекале под палубата. Откако ќе се преселат на долната палуба, борбата би станала потешка бидејќи ќе им треба малку време да се прилагодат на темнината. Но, ако при напад на просториите под палубата, тие го тргнеле превезот, покриеното око веќе е прилагодено на мрачната средина и гледа мошне подобро од она коешто било изложено на светлина.
Еден проблем, сепак, е тоа што нема историски извештаи во кои се спомнуваат превезите што ги користеле пиратите или другите поморски борци на овој начин. Исто така, нема археолошки докази за оваа идеја и тешко е да се види како оваа хипотеза воопшто би можела да се потврди преку археологијата. Затоа, иако е веројатно, теоријата не може да се тестира во овој момент.
