Научници од Универзитетот Флиндерс со помош на неутронско снимање успеаја да погледнат во внатрешноста на черепот на Koharalepis jarviki, древна риба што живеела пред повеќе од 380 милиони години во слатководни реки на денешен Антарктик. Станува збор за редок фосил од девонскиот период, ера позната и како „време на рибите“, кога во водите доминирале големи предаторски видови со месести перки.
Истражувањето е особено значајно затоа што ова е единствениот познат примерок од оваа група што ги зачувал внатрешните коски на черепот. Токму тие им овозможиле на истражувачите да ја реконструираат градбата на мозочната кутија и делови од невроанатомијата, без да го оштетат фосилот. Анализата покажува дека мозокот на оваа риба имал сличности со оние кај раните ‘рбетници што се наоѓале на преминот меѓу животот во вода и животот на копно.
Тимот утврдил и неколку прилагодувања за живот блиску до површината на водата. Меѓу нив се отвори на горниот дел од черепот, кои веројатно помагале при внесување воздух, како и структура во мозокот поврзана со детекција на светлина и со регулирање на дневниот ритам. Овие карактеристики укажуваат дека Koharalepis не била обична длабоководна риба, туку животно добро приспособено на плитки и динамични речни средини.
Според истражувачите, рибата достигнувала должина од околу еден метар и најверојатно била предатор од заседа. Иако имала релативно мали очи, тоа сугерира дека при лов не се потпирала само на видот, туку и на други сетила. Новите податоци, добиени со современи недеструктивни техники, откриваат и детали за внатрешниот скелет на черепот, рамениот појас и дел од ‘рбетот.
Koharalepis jarviki припаѓа на семејството Canowindridae, чии фосили се пронајдени во Австралија и Антарктик, што дополнително ја потврдува древната поврзаност на источна Гондвана. Оваа група е важна за разбирање на еволутивната линија што подоцна довела до појава на првите четириножни ‘рбетници.
Студијата е објавена во списанието Frontiers in Ecology and Evolution и нуди нов увид во тоа како некои риби постепено развиле анатомски и сензорни особини што подоцна ќе станат клучни за излегувањето на ‘рбетниците на копно.
