Идните мисии кон Месечината и Марс нема да зависат само од ракетите, навигацијата и животната поддршка. Долгите летови во длабоката вселена ќе бараат и медицински системи што можат да работат самостојно, далеку од болници, резерви и брза помош од Земјата.
Вселенското опкружување сериозно го менува човечкото тело. Астронаутите можат да се соочат со губење коскена маса, слабеење на мускулите, промени во видот, нарушувања на имунолошкиот систем, прераспределба на течностите и зголемен ризик од згрутчување на крвта. Надвор од ниската орбита околу Земјата, овие опасности се дополнуваат со посилна изложеност на космичко зрачење.
Космичкото зрачење е една од најголемите здравствени пречки за патување кон Марс. Тоа може да го зголеми ризикот од рак, кардиоваскуларни заболувања, оштетувања на централниот нервен систем и когнитивни нарушувања. Нови истражувања укажуваат и дека бубрезите би можеле да бидат особено чувствителни при долготрајни мисии во длабоката вселена.
Растојанието ја менува и самата медицина. При комуникација меѓу Марс и Земјата, пораката може да патува околу 20 минути во една насока, што значи дека лекарска консултација во реално време не е можна. Во итна состојба, екипажот ќе мора да проценува, дијагностицира и лекува со ограничена поддршка од Земјата.
На Меѓународната вселенска станица сè уште постои можност за враќање на Земјата при сериозен проблем, но таква опција не би постоела на пат кон Марс или во оддалечена лунарна база. Медицинската опрема, лековите и потрошните материјали ќе мора да бидат внимателно избрани, трајни и лесни за одржување, бидејќи дополнување на залихите би било ретко или невозможно.
Затоа идните летала и живеалишта ќе треба да вклучуваат нешто налик на компактна мобилна клиника. Таков систем би обединил дијагностика, основни третмани, следење на здравствената состојба и алатки за справување со акутни и хронични проблеми. Клучно е тој да биде лесен, робустен и употреблив од астронаути кои не се специјалисти за секоја можна медицинска состојба.
Покрај медицинската автономија, важна ќе биде и превенцијата. Храната треба да обезбеди доволно хранливи материи, но и да помогне во одржување на моралот, рутината и социјалната поврзаност на екипажот. Истражувањата за одгледување свежа храна во лунарни и марсовски живеалишта ќе бидат дел од здравствената стратегија, а не само од логистиката.
Вежбањето е уште еден столб на преживување во вселената. Компактни уреди за отпор, како оние што можат да создадат големо оптоварување во мало куќиште, би можеле да помогнат во зачувување на мускулите, коските и кардиоваскуларното здравје. За долги престои на Месечината, каде гравитацијата е помала од земјината, ваквите мерки ќе бидат неопходни.
Патувањето подалеку од Земјата ја прави медицината дел од основната инфраструктура на мисијата. Успехот на идните слетувања на Месечината и Марс ќе зависи од инженерството, но и од способноста екипажот да остане здрав, функционален и подготвен да реагира кога помошта од дома е предалеку.
