Ново истражување на Универзитетот во Вашингтон укажува дека површинскиот поларен мраз содржи околу 3 проценти прашина по маса, наместо до 25 проценти, како што се сметаше претходно.
Истражувачите ги комбинирале податоците од мисијата „Феникс“ на НАСА, која во 2008 година анализираше мраз во близина на северниот пол, со набљудувања од орбитирачки летала. За пресметките примениле методи развиени за проучување на снегот и мразот на Земјата, наместо пристап првично наменет за лунарна почва.
Резултатите покажуваат дека марсовскиот поларен мраз е слоевит, со наизменични наслаги од почист и попрашлив мраз. Во текот на зимата се создава мраз од сезонска скреж, кој содржи повеќе прашина. Кога пристигнува летото, овој слој исчезнува и открива постар и почист мраз под него.
Количината на прашина е важна затоа што потемниот мраз апсорбира повеќе сончева светлина. Тоа може да го зголеми загревањето и испарувањето на мразот, а со тоа да влијае врз марсовската клима и долгорочната стабилност на водата во замрзната форма.
Слоевите во поларниот мраз се своевиден запис за климатското минато на планетата. Научниците сметаат дека дел од нив се создале од снежни врнежи пред илјадници години, во периоди кога Марс минувал низ големи ледени доба. Нестабилноста на наклонот на планетата, поврзана со нејзините мали природни сателити, веројатно придонесува за овие драматични климатски промени.
Истражувањето има значење и за потрагата по можни услови за живот. Прашливите слоеви можат да ја задржуваат сончевата топлина и привремено да создаваат мали џебови со течна вода во мразот. Сепак, можноста тие средини да поддржуваат микроорганизми останува хипотеза, а не доказ за постоење живот на Марс.
