Нов истражувачки труд покажува дека тау протеинот, познат главно по врската со Алцхајмеровата болест, има и важна нормална улога во создавањето трајни спомени. Наместо да биде само маркер на оштетување, тој учествува во тоа како мозокот ги организира и стабилизира новите искуства.
Студијата, спроведена на глувци од тим од Flinders University, Универзитетот на Нов Јужен Велс и Macquarie University, се фокусирала на таканаречената „далечна меморија“ – спомени што се враќаат дена или недели по настанот. Резултатите сугерираат дека тау не е клучен за моменталното учење, туку за тоа спомените да станат долгорочно цврсти.
Истражувачите покажале дека тау помага во изборот на енерграмските клетки, односно специјализираните мозочни клетки што го носат физичкиот запис на споменот. Во таа фаза тау ја намалува „бучавата“ во мозочната активност и овозможува само мал, прецизно избран сет клетки да ја зачува информацијата.
Во процесот се вклучува и суптилна хемиска промена наречена фосфорилација. Според авторите, контролираното и ниско ниво на оваа промена е нормален дел од здравата функција на мозокот, иако нарушената фосфорилација е добро позната карактеристика кај Алцхајмеровата болест.
Едно од најинтересните откритија е дека и без тау, трагите од меморијата сè уште постоеле и можеле да се активираат со директна стимулација на енерграмските клетки. Тоа значи дека тау можеби не е неопходен за самото складирање на споменот, туку за поврзување на природните знаци од околината со можноста тој спомен да се повика.
Кога во клетките се појавувале форми на тау поврзани со болеста, тие ја нарушувале и изградбата на нови спомени и нивното подоцнежно враќање. Авторите нагласуваат дека резултатите се добиени кај глувци и не можат директно да се пренесат на луѓе, но отвораат важни насоки за идни истражувања за деменцијата и здравата меморија.
