Депресијата можеби не е една биолошки единствена состојба, туку дијагноза зад која се кријат повеќе различни начини на функционирање на мозокот. Истражување на Универзитетот во Хелсинки идентификува пет карактеристични обрасци на мозочна активност кај луѓе со големо депресивно растројство.
Научниците анализирале податоци од 263 лица со депресија и 75 здрави учесници за споредба. Со помош на магнетоенцефалографија (МЕГ), метода што ги следи електричните сигнали во мозокот со милисекундна прецизност, тие ја испитувале функционалната поврзаност – степенот до кој различни мозочни региони ја усогласуваат својата активност.
Резултатите покажале дека кај некои учесници поврзаноста меѓу мозочните региони била посилна од вообичаеното, додека кај други била послаба. Разликите биле поврзани и со симптоми како анксиозност, повторливо негативно размислување, трауматски искуства и проблеми со употребата на психоактивни супстанции.
Првиот образец се одликувал со релативно силна поврзаност и поизразени симптоми на депресија, анксиозност и руминација, односно постојано враќање кон вознемирувачки мисли и негативни искуства.
Вториот образец бил поврзан со послаба комуникација меѓу мозочните региони, но и со поблаги депресивни симптоми во споредба со другите групи.
Третиот образец покажал широко распространета намалена поврзаност низ мозокот. Кај овие учесници биле почести симптомите поврзани со посттрауматско стресно растројство (ПТСР).
Четвртиот образец комбинирал посилни врски во одредени региони со послаби врски во други. Учесниците од оваа група имале потешка депресија, повеќе проблеми со употребата на супстанции и пониско општо чувство на благосостојба.
Петтиот образец имал најсилна поврзаност меѓу мозочните региони. Во оваа група особено се издвојувале проблемите со употребата на супстанции, додека симптомите поврзани со траума биле помалку изразени.
Сите пет групи се разликувале и од здравите учесници, не само според јачината на мозочните врски, туку и според регионите што биле вклучени и фреквенциите на кои нивната активност се усогласувала. Ова може да објасни зошто претходни истражувања понекогаш давале различни наоди за мозокот кај луѓето со депресија.
Наодите отвораат можност за поперсонализиран пристап кон лекувањето, бидејќи различните биолошки обрасци би можеле да се поврзат со различни терапии. Сепак, истражувачите нагласуваат дека мерењата на мозочната активност сè уште не се подготвени за избор на терапија во клиничката практика.
Истражувањето, спроведено во соработка со Универзитетот „Аалто“ и болничкиот округ Хелсинки и Усима, сугерира дека една иста дијагноза може да опфаќа значително различни промени во мозочните мрежи. Подоброто разбирање на тие разлики би можело со време да го намали пристапот „обиди и види“ при лекувањето на депресијата.
