Заштитата од радијација е едно од клучните прашања за идните мисии со екипаж надвор од орбитата на Земјата. Долготрајната изложеност на вселенско зрачење може да го зголеми ризикот од оштетувања на нервниот систем и од појава на рак, а опасноста станува уште поголема при силни сончеви бури.
Нова предобјава на arXiv, потпишана од Валерио Паризи и соработници од Италија и Германија, разгледува дали постојани магнети би можеле да понудат делумна заштита од вакви настани. Наместо тешки пасивни штитови од материјали како вода, алуминиум или полиетилен, или сложени суперспроводливи магнетни системи што бараат постојано напојување и ладење, истражувачите предлагаат поедноставна средна опција: магнети од неодимиум-железо-бор.
Во нивниот модел, низа од 1.482 магнети со димензии 3 × 3 × 3 сантиметри е распоредена на површина од еден квадратен метар. Вкупната маса на системот е помала од 300 килограми. Според пресметките, таков штит може да оттурне околу 20% од сончевите честички со енергии меѓу 0,1 и 10 MeV. Тоа значи дека системот најдобро делува врз протони со пониска енергија, додека поенергетските честички поминуваат речиси непречено.
Сепак, ограничувањата се сериозни. Магнетното поле е насочено и не нуди значајна заштита од галактичките космички зраци, кои доаѓаат од многу правци и се многу потешки за запирање. Дополнително, судирите на честички со самиот штит потенцијално би можеле да создадат секундарно зрачење, како неутрони или гама-зраци. Авторите предупредуваат и дека магнетите со време би можеле постепено да ја губат својата магнетизација, што би ја намалило ефикасноста.
Пораката од истражувањето не е дека постојаните магнети се конечно решение, туку дека би можеле да бидат дел од комбиниран пристап. Во таков хибриден систем тие би помогнале против дел од сончевите протонски настани, додека други технологии би останале неопходни за посилна и поширока заштита. Следниот чекор, според тимот, се подетални Монте Карло симулации во покомплексни и повеќенасочни услови, поблиски до вистинската вселенска средина.
