Истражувачи од Универзитетот Принстон и Лабораторијата за физика на плазмата „Принстон“ развија систем со вештачка интелигенција што може да ја следи и контролира фузиската плазма за околу 20 милисекунди. Тоа е значително побрзо од човечката реакција, која обично се мери во секунди.
Системот, наречен PACMAN, е тестиран во пет експерименти на токамакот DIII-D во Сан Диего. Неговата задача е да одржува плазма со висока температура и густина, додека истовремено спречува нестабилности што можат да ја прекинат фузиската реакција.
PACMAN во реално време ги собира податоците за температурата, густината и магнетните сигнали, ги проверува за грешки и ги проследува до повеќе модели за машинско учење. Тие проценуваат што се случува со плазмата и што може да се случи следно, по што контролерите одредуваат како да се приспособат греењето, магнетните системи и доводот на гас.
Во еден од најзначајните тестови, системот предвидел нестабилност од типот „tearing mode“ околу 200 милисекунди пред да се појави. Наместо да реагира откако нестабилноста ќе започне, PACMAN ја променил состојбата на плазмата и спречил нејзино формирање.
Системот исто така управувал со сите шест гиротрони на токамакот истовремено, менувајќи ја нивната моќност и насоката на микробрановите за да постигне однапред зададени цели. Тестовите покажале и дека може да контролира греење засновано на засилено учење, да предвидува енергетски изблици и да ја приспособува густината и ротацијата на плазмата.
И покрај автономната работа, PACMAN не ја отстранува човечката контрола. Физичарите ги поставуваат целите и параметрите, додека системот применува задолжителни хардверски безбедносни ограничувања пред да испрати команда до токамакот.
Модуларниот дизајн овозможува нови модели лесно да се додаваат, заменуваат или комбинираат. Истражувачите сметаат дека ова би можело да го забрза развојот на системи за контрола во идните токамаци со различни големини и конструкции.
