Меѓународен тим физичари предложи дека самото време можеби има исклучително мала вродена неизвесност. Оваа појава, доколку е реална, би поставила крајна граница за прецизноста на секој часовник.
Истражувачите ги разгледале таканаречените модели на квантен колапс — теории според кои квантната бранова функција може спонтано да премине во една конкретна состојба, без мерење или набљудувач. За разлика од обичните интерпретации на квантната механика, овие модели предвидуваат физички ефекти што во принцип би можеле да се тестираат.
Студијата се фокусирала на моделот Дјози–Пенроуз, кој ја поврзува гравитацијата со колапсот на квантните состојби, и на моделот Continuous Spontaneous Localization. За вториот модел, тимот воспоставил количествена врска со гравитациските флуктуации во простор-времето.
Пресметките покажуваат дека, ако овие модели се точни, времето не би било совршено прецизна величина. Наместо тоа, би постоела исклучително мала фундаментална неодреденост што не произлегува од несовршеностите на инструментите, туку од самата физичка природа на простор-времето.
Ефектот е многу под границите на денешните можности за мерење. Дури и најнапредните атомски часовници не би можеле да го забележат, па резултатот нема практично влијание врз секојдневното мерење на времето или врз современите телекомуникациски и навигациски системи.
Наодот е важен затоа што се допира до едно од најголемите отворени прашања во физиката: како да се усогласат квантната механика и општата релативност. Квантната теорија го третира времето како надворешен параметар, додека релативноста го опишува како дел од динамично простор-време што може да се искривува под влијание на материјата и енергијата.
Иако резултатот не е доказ дека времето навистина флуктуира, тој предлага начин со идни, уште попрецизни експерименти да се разликуваат моделите на квантен колапс од стандардната квантна механика. Студијата е објавена во списанието Physical Review Research.
