Вештачката интелигенција ги насочува микроскопите кон најважните наноструктури

Истражувачи од Националната лабораторија „Оук Риџ“ развија систем со вештачка интелигенција што им помага на микроскопите со атомски сили да ги откријат најзначајните структури на нанометарско ниво и самостојно да изберат каде да направат подетални скенирања.

Системот, наречен SimuScan, може да препознава наноструктури, склопови на ДНК и бактериски клетки. Наместо научникот рачно да ја прегледува целата површина и да одлучува каде да се зумира, микроскопот прво прави брзо скенирање со пониска резолуција, а потоа алгоритмот ги издвојува и рангира областите што најверојатно содржат корисни информации.

Главниот предизвик е што снимките од атомско-силова микроскопија не се обични фотографии. На резултатот влијаат обликот и состојбата на сондата, поместувањето на скенерот, електронскиот шум, нечистотиите и грубоста на површината. Овие ефекти можат да создадат обрасци што личат на вистински наноструктури и лесно да го збунат алгоритмот.

За да го надминат недостигот од рачно означени снимки, истражувачите создале синтетички податоци. SimuScan генерира голем број вештачки AFM-снимки со автоматски ознаки, но во нив намерно ги вклучува и несовршеностите што се појавуваат во реални лабораториски услови. Така, моделите се обучуваат да разликуваат вистински структури од артефакти.

Тестовите со наноструктури, ДНК-склопови и бактериски клетки покажале дека модели обучени главно со синтетички податоци можат да се пренесат на реални снимки. Сепак, правилните нанотекстури во материјалот, како атомски тераси и зрнести структури, како и густо распоредени или преклопени објекти, и понатаму претставуваат предизвик.

SimuScan не го отстранува научникот од процесот. Истражувачот ги поставува целите, ограничувањата и критериумите за избор, додека системот помага во пронаоѓањето на најрелевантните области. Според авторите, ваквиот пристап би можел да ја направи микроскопијата побрза, поконзистентна и погодна за анализи на илјадници слични објекти.

Резултатите се објавени во списанието „Nature Communications“ во трудот за длабоко учење засновано на синтетички податоци за автономна атомско-силова микроскопија.