Научници од Memorial Sloan Kettering Cancer Center развиваат наночестички што ги насочуваат лековите кон специфична група имунолошки клетки во туморското ткиво. Во експерименти со глувци, пристапот го намалил лузнењето околу туморите и овозможил имунотерапијата да дејствува врз тумори кои претходно биле отпорни на лекување.
Многу тумори на црниот дроб и белите дробови се развиваат во ткиво веќе оштетено од хронични заболувања, како хепатитис, цироза или долготрајно оштетување на белите дробови. Таквата фиброза создава физичка и биолошка бариера што ги спречува имунолошките клетки да стигнат до туморот и ја намалува ефикасноста на имунотерапијата.
Истражувачите откриле мала подгрупа макрофаги што го носат протеинот P-селектин и покажуваат знаци на клеточна сенесценција. Иако овие клетки сочинуваат само околу 3 до 5 проценти од фиброзното ткиво, тие испраќаат сигнали што го поттикнуваат создавањето фиброза и го потиснуваат имунолошкиот одговор.
За да ги погодат токму овие клетки, тимот употребил наночестички обложени со фукоидан — природна молекула од кафеави алги која се врзува за P-селектин. Наночестичките, околу илјада пати помали од ширината на човечко влакно, ги носат лековите директно до целните макрофаги, каде што се ослободуваат откако клетките ќе ги проголтаат.
Во студијата биле тестирани два лека. Навитоклакс ги отстранува сенесцентните клетки со активирање на нивниот природен механизам за самоуништување, додека dBET6 ги прекинува воспалителните сигнали што тие ги испраќаат до околното ткиво. Кога клетките биле елиминирани или нивните сигнали биле замолчени, фиброзната бариера ослабела, а имунотерапијата со инхибитори на контролни точки почнала да ги намалува туморите кај глувците.
Двата лека претходно покажале потенцијал против клеточната сенесценција, но нивната поширока примена е ограничена поради токсичноста врз здравите клетки. Во овој експеримент, наночестичната достава изгледала побезбедна од примената на лековите без насочување, иако ова допрва треба да се потврди во клинички испитувања.
Клучните наоди биле проверени и во примероци од тумори на пациенти со рак на белите дробови, како и во бази на податоци за човечки тумори. Сепак, резултатите засега се претклинички и не значат дека терапијата е подготвена за употреба кај луѓе.
Истражувачите сметаат дека слични клетки можеби учествуваат и во рак на дојката и дебелото црево, како и во воспалителни заболувања, остеоартритис и ревматоиден артритис. Следниот чекор е развој на терапијата за клинички испитувања и проверка дали таргетирањето на туморското „опкружување“, наместо само на канцерогените клетки, може да ја прошири примената на имунотерапијата.
