Физичари од Универзитетот Илиноис открија силен доказ за необична состојба во ураниум дителуридот — материјал во кој електронските парови можат да останат организирани и откако ќе исчезне главната суперспроводлива фаза.
Истражувачите ја поврзуваат оваа појава со таканаречени бранови на густина на парови (PDW). Вообичаено, Куперовите парови се распределуваат релативно рамномерно во суперспроводникот, но кај PDW тие создаваат периодични, брановидни обрасци.
Најзначајното откритие е што дел од овие обрасци продолжиле да се забележуваат и над критичната температура — температурата над која материјалот повеќе не спроведува електрична струја без отпор. Тоа сугерира дека електронските парови може да започнат да се формираат пред материјалот целосно да премине во суперспроводлива состојба.
Суперспроводливоста настанува кога електроните се спојуваат во Куперови парови, кои можат заеднички да заземат иста квантна состојба. Така електричната струја може да се движи без отпор. Брановите на густина на парови претставуваат посложена организација на тие парови и се особено важни за разбирање на неконвенционалните суперспроводници.
За да ја проучат појавата, научниците користеле поквалитетни кристали од ураниум дителурид и микроскопија со скенирачки тунелски микроскоп. Дополнително, примениле магнетни полиња со различна јачина и насока, што им овозможило да следат како електронските обрасци се менуваат со температурата и магнетното поле.
Набљудуваните сигнали се однесувале како што предвидува теоријата за PDW: можеле да бидат нарушени со магнетно поле и дел од нив преживеале по исчезнувањето на главната суперспроводлива фаза. Ова однесување тешко може да се објасни само со обични бранови на густина на полнеж.
Ураниум дителуридот е особено интересен бидејќи суперспроводлив станува под приближно два келвини, а постојат индикации дека припаѓа на ретката група суперспроводници со триплетни електронски парови. Кај нив паровите имаат и магнетен момент, за разлика од паровите опишани со класичната BCS-теорија.
Истражувачите предупредуваат дека мерењата со скенирачка тунелска микроскопија го опфаќаат само површинскиот слој на материјалот, па резултатите не се директен доказ за неговата внатрешност. Сепак, зависноста од температурата, магнетното поле и подобрениот квалитет на кристалите создаваат конзистентна слика за скриена состојба поврзана со суперспроводливоста.
