Научници од Универзитетот во Орегон повторно создале антимикробни пептиди што потекнуваат од предците на денешните плацентарни цицачи, живееле пред околу 160 милиони години. Некои од овие молекули покажале посилно дејство против бактерии отпорни на лекови од соодветните современи човечки варијанти.
Истражувањето, објавено во списанието PLOS Biology, се фокусира на лактоферинот — протеин присутен во мајчиното млеко, солзите, плунката и слузницата. Покрај тоа што го врзува железото потребно за раст на бактериите, лактоферинот содржи и краток антимикробен пептид кој може да ги оштети нивните клеточни мембрани.
Користејќи реконструкција на древни генетски секвенци, истражувачите ги пресоздале веројатните пептиди на изумрени предци на цицачите. Потоа ги тестирале против повеќе бактерии поврзани со човечки инфекции, меѓу кои Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Escherichia coli и стрептококи.
Најстарите верзии можеле да ги нарушат бактериските мембрани, но бактериите често успевале да ја поправат штетата. Пептидите од помладите еволутивни линии биле постепено поефикасни, а во некои случаи го надминале дејството на современите човечки пептиди.
Голем дел од подобрувањето се должел на само една мутација во низата од аминокиселини. Ова покажува дека многу мала промена во структурата на молекулата може значително да ја зголеми нејзината способност за уништување бактерии.
Истражувачите нагласуваат дека овие пептиди не се подготвени за непосредна примена како лекови. За разлика од конвенционалните антибиотици, тие се помалку стабилни и брзо се разградуваат во организмот. Сепак, нивната еволутивна историја може да помогне во создавањето нови терапии и комбинации што потешко би довеле до развој на отпорност.
