Месечината Ариел, која кружи околу Уран, можеби некогаш имала подземен океан длабок повеќе од 170 километри. До оваа проценка дошле истражувачи анализирајќи ги големите пукнатини, гребените и вдлабнатините на нејзината замрзната површина.
Ариел е најсветлата и втората најблиска голема месечина на Уран, со дијаметар од околу 1.159 километри. Иако е релативно мала, нејзината површина е необично сложена: древни ударни кратери се наоѓаат покрај помлади, мазни области кои можеби настанале преку криовулканизам, односно ерупции на вода, мраз или други испарливи материи наместо растопена карпа.
За да го објаснат потеклото на овие структури, научниците направиле модели на некогашната орбита и на плимните напрегања во внатрешноста на Ариел. Додека месечината се движи околу Уран, силната гравитација ја растегнува и притиска, при што нејзината форма се менува од речиси сферична во благо издолжена и назад.
Моделите покажуваат дека орбиталната ексцентричност на Ариел можеби изнесувала околу 0,04 — приближно 40 пати повеќе од денешната вредност. Иако таквата орбита би изгледала речиси кружна, разликата би била доволна значително да ги засили плимните сили и да создаде големи пукнатини во ледената кора.
Според истражувачите, површинските формации најдобро се објаснуваат со постоење подземен океан. Тој можел да биде многу длабок под релативно тенка ледена кора, или нешто помал, но придружен со посилни плимни напрегања. За споредба, просечната длабочина на Тихиот Океан е околу четири километри.
Наодите се надоврзуваат на претходно истражување за Миранда, друга ледена месечина на Уран, каде што биле пронајдени слични индикации за некогашен подземен океан. Тоа отвора можност системот на Уран да содржел најмалку два такви „океански света“.
Сепак, научниците сè уште не знаат кога постоел океанот на Ариел и колку долго опстанал. Досегашните набљудувања опфаќаат само делови од јужната полутопка, па идната мисија до Уран би можела да ги провери моделите со снимање на северната полутопка и барање на предвидените пукнатини и гребени.
