Експеримент длабоко под планината Гран Сасо во Италија не откри трага од слабата радијација што би требало да се појави според една од најстарите теории за влијанието на гравитацијата врз квантниот свет.
Квантната механика дозволува честичките да се наоѓаат во суперпозиција — комбинација од повеќе можни состојби. Во секојдневниот свет, сепак, ваквото однесување исчезнува. Овој премин се нарекува квантна декохеренција, а неговото потекло сè уште не е целосно разјаснето.
Истражувачите ја тестирале идејата на унгарскиот физичар Фриѓеш Карољхази, според која ситни, неизбежни флуктуации на простор-времето предизвикани од гравитацијата постепено ги нарушуваат квантните суперпозиции. Моделот предвидува дека електрично наелектризираните честички би се забрзувале по случаен пат и би испуштале исклучително слаба електромагнетна радијација.
За да го побараат тој сигнал, научниците користеле високочист кристал од германиум, заштитен со слоеви бакар и олово. Детекторот собирал податоци 62 дена, во подземната лабораторија Гран Сасо, покриена со околу 1,4 километри карпа што го намалува влијанието на космичкото зрачење. По отстранувањето на очекуваниот радијациски фон, не бил пронајден сигнал што се совпаѓа со предвидувањата на моделот.
Резултатот не докажува дека гравитацијата воопшто не учествува во декохеренцијата. Тој исклучува една важна верзија на гравитациското објаснување и ги стеснува можностите за идните теории што се обидуваат да ги поврзат гравитацијата и квантната механика. Истражувањето покажува и дека прецизните експерименти денес можат да проверуваат идеи што до неодамна изгледаа недостижни за мерење.
