Кога сенката накратко ни личи на лице или еден предмет го помешаме со друг, мозокот не останува долго во неизвесност. Ново истражување покажува дека различни области од визуелниот кортекс меѓусебно ги споредуваат своите толкувања и постепено создаваат покохерентна слика.
Научници од Cold Spring Harbor Laboratory, Универзитетот во Кембриџ и University College London проучувале како комуницираат примарниот визуелен кортекс (V1) и латеромедијалната визуелна област (LM). Овие региони постојано разменуваат информации, наместо визуелните сигнали да се движат само во една насока.
Во експериментите, глувци биле обучени да разликуваат два визуелни обрасци наклонети во спротивни насоки. Истражувачите привремено ја исклучувале активноста на едната област и набљудувале како реагира другата. Потоа, врз основа на податоците, изградиле модел на нервната мрежа V1-LM.
Моделот открил јасна разлика меѓу усогласените и спротивставените сигнали. Активноста што се совпаѓала во двете области траела подолго, додека активноста што укажувала на различни толкувања брзо исчезнувала, во дел од секундата.
Истражувачите овој процес го нарекуваат „градење консензус“. Тој би можел да објасни како мозокот ги спојува информациите од специјализирани региони во едно стабилно и единствено доживување на светот.
Студијата, објавена во списанието Nature Neuroscience, засега опфаќа само две визуелни области. Следниот чекор е да се испита дали сличен механизам се користи и кога мозокот треба да усогласи информации од различни сетила, на пример вид и слух. Доколку е пошироко распространет, овој принцип би можел да помогне и во развојот на системи со вештачка интелигенција што обработуваат конфликтни извори на податоци.
