Половина век по мисијата „Аполо 17“, научниците сè уште не можат со сигурност да кажат кога и како настанала Месечината. Најшироко прифатеното објаснување е дека раната Земја била погодена од големо небесно тело, наречено Теја, но деталите за тој судир остануваат нејасни.
Новите модели и лабораториски експерименти укажуваат дека ударот можеби бил многу поголем отколку што долго се претпоставувало. Тоа би помогнало да се објасни зошто карпите од Месечината се изненадувачки слични со земските вулкански карпи, иако класичните симулации очекуваат поинаков хемиски состав.
Според истражувачите, по ударот Месечината најпрво била огнена топка од магма. Во таа рана фаза морале да поминат одредени услови и време за да се создадат минералите што денес ги проучуваме во примероците донесени од мисиите „Аполо“.
Еден од клучните докази е познатиот „Genesis Rock“, богат со плагиоклаз, минерал што се издигнува кон површината на магматски океан. Тоа сугерира дека Месечината можеби била покриена со огромен океан од стопена материја, а денешната светла кора е остаток од таа древна фаза.
Иако лабораториите можат да создадат екстремни притисоци и температури слични на внатрешноста на Месечината, сè уште не постои целосно решение што истовремено ги објаснува и физичките и хемиските својства на Земјино-месечевиот систем. Токму затоа прашањето за потеклото на Месечината останува отворено.
