Физичари од Универзитетот „Корнел“ открија дека кај железниот селенид (FeSe) суперспроводливоста не ја одредува првенствено бројот на електрони, туку неправилностите во кристалната решетка. Резултатите може да помогнат во подоброто разбирање на високотемпературните суперспроводници.
Истражувачите ја проучувале таканаречената суперспроводлива „купола“ – карактеристичната крива при која суперспроводливоста прво се засилува, а потоа слабее додека се менуваат својствата на материјалот. Кај FeSe, оваа купола е потесно поврзана со отпорот предизвикан од несовршености во кристалот отколку со концентрацијата на електрони.
За да ги раздвојат овие влијанија, научниците развиле попрецизен начин за додавање електрони. Тие одгледале тенки слоеви од FeSe со молекуларно-снопна епитаксија, а потоа на нивната површина додавале цезиум во ултрависок вакуум. Така можеле постепено да го менуваат бројот на електрони без секојпат да создаваат нов примерок од материјалот.
Својствата на примероците биле следени веднаш, со мерења на електричниот транспорт и со аглозависна фотоемисиона спектроскопија (ARPES). Овој комбиниран пристап им овозможил да го набљудуваат материјалот без да го изложуваат на дополнителни промени при пренесување или повторно одгледување.
Во идеален кристал атомите би биле совршено подредени, но во реалните материјали секогаш постојат отстапувања – атоми на погрешно место или нарушувања во правилната структура. Таквиот „неред“ го попречува движењето на електроните, а според новите податоци токму тој фактор е главниот параметар што ја обликува суперспроводливоста во FeSe.
Ова се разликува од вообичаеното објаснување за други неконвенционални суперспроводници, како купратите, каде што бројот на носители на полнеж обично се смета за главен двигател на фазниот дијаграм. Тимот од „Корнел“ планира дополнителни експерименти што ќе го менуваат само степенот на неред во материјалот, со цел попрецизно да се утврди како тој влијае врз создавањето на суперспроводлива состојба.
