Спојувањето на вселенско летало со Меѓународната вселенска станица е една од најсложените операции во орбитата. Двете летала се движат со околу 28.000 километри на час, а дури и мала грешка во брзината или насоката може да предизвика опасен судир.
Истражувачи од Стенфорд развиле систем на вештачка интелигенција што користи таканаречен „модел на светот“ за да предвидува можни идни сценарија. Наместо да следи однапред зададени правила, системот учи како функционира околината преку искуство и симулации.
Моделот, наречен Out-of-this-World-Model (OWM), создава десетици можни „иднини“ и проценува колку е веројатна секоја од нив. Потоа ги приспособува командите за потисниците за леталото постепено да се приближи до најбезбедното сценарио.
Денешните системи за навигација се потпираат на алгоритми за водење, навигација и контрола, како и на проширени Калманови филтри. Тие можат да обработуваат податоци од GPS-приемници и ѕвездени сензори, но класичните системи за компјутерски вид лесно се збунуваат од отсјајот на Сонцето, сенките или делумно скриените делови од целното летало.
За разлика од конвенционалното машинско учење со засилување, кое често функционира само во строго дефинирани услови, OWM покажал поголема приспособливост. Во симулациите можел да се справи и со пристаниште за спојување што претходно не го сретнал, како и со ситуација во која пристаништето било намерно блокирано од друго летало.
За обуката биле потребни стотици илјади симулирани летови. Истражувачите ја забрзале пресметката со AstroJAX, библиотека дизајнирана за графички процесорски единици. OWM совладал маневри за спојување по околу 500.000 итерации, додека споредлив систем со засилувачко учење барал околу 25 милиони обиди.
Во тестовите, OWM успешно се споил со околу 53 проценти од симулираните пристаништа на МВС, наспроти 29 проценти кај споредбениот систем. Сепак, резултатот сè уште е далеку од нивото потребно за самостојно управување со реални мисии, особено кога леталото е во непосредна близина на станицата.
Студијата е објавена како прелиминарен труд на arXiv, па моделот допрва треба да помине низ дополнителни тестирања и валидација. Идните автономни системи би можеле да бидат важни за сервисирање, преместување и безбедно отстранување на сателити, но човечкиот надзор засега останува неопходен.
