Гастроинтестиналните паразити се сериозна закана за здравјето и продуктивноста на северноамериканските бизони, но нивното пречесто и неселективно третирање може да го забрза развојот на отпорност кон лековите.
Студија на истражувачи од Колеџот за ветеринарна медицина и биомедицински науки при Универзитетот „Тексас А&М“, објавена во списанието Veterinary Parasitology, ги анализира практиките на одгледувачите на бизони во јужниот дел на САД. Резултатите покажуваат дека речиси 90 отсто од анкетираните одгледувачи ги третираат животните против паразити најмалку еднаш годишно, а речиси една третина го прават тоа повеќе од двапати годишно.
Истовремено, дијагностичките методи со кои може да се утврди дали третманот навистина е потребен се користат ретко. Анализата на фекални примероци може да покаже кои паразити се присутни и да помогне терапијата да се насочи само кон животните на кои им е потребна.
Особен проблем претставуваат гастроинтестиналните нематоди, односно паразитски црви што можат да предизвикаат дијареја, слабеење, послаб прираст и намалена продуктивност. Во тешки случаи, инфекцијата може да придонесе и за угинување на возрасни бизони.
Одгледувачите често применуваат практики преземени од сточарството, иако бизоните имаат специфични потреби. Тие се потешки и поопасни за ракување, па честото внесување во објекти за преглед и третман е непрактично. Дополнително, во САД постои само еден препарат одобрен од FDA за лекување гастроинтестинални нематоди кај бизони, додека за повеќето други третмани се приспособуваат упатства наменети за говеда и други преживари.
Пречестото користење на истите антипаразитски лекови создава услови за селекција на отпорни паразити. Преживеаните единки продолжуваат да се размножуваат, со што со текот на времето може да се намали ефикасноста на достапните терапии.
Истражувачите ја истакнуваат и стратегијата наречена „рефугиум“, која подразбира дел од животните да не се третираат намерно. Така се одржува популација на паразити што не била изложена на лекот и се забавува ширењето на отпорноста. Сепак, помалку од 10 отсто од анкетираните одгледувачи изјавиле дека ја применуваат оваа практика.
Целта не е целосно да се прекине третирањето, туку одлуките да се носат врз основа на состојбата во секое стадо, лабораториските наоди и условите на одгледување. Подоброто следење може да го заштити здравјето на бизоните, да ги намали непотребните трошоци и да ја зачува ефикасноста на ограничениот број достапни лекови.
