Истражувачи од Институтот за полимерно истражување „Макс Планк“ развија метод со кој мембраните на вештачки клетки може контролирано да станат попропустливи за мали молекули. Таквите структури, познати како полимерозоми, досега имаа голема предност во стабилноста, но и сериозен недостаток: нивната мембрана речиси не пропушташе ништо внатре или надвор.
Новата постапка се темели на ко-сурфактант, молекула која во овој случај е олеил алкохол. Со микрофлуиден, „lab-on-a-chip“ пристап, тимот ја вгради оваа состојка при создавањето на гигантските еднослојни везикули, а дел од молекулите останаа во мембраната и ја нарушија нејзината уредена структура. Тоа ја зголеми пропустливоста без значајно да ја наруши стабилноста на обвивката.
За да го потврдат ефектот, научниците ги изложија вештачките клетки на глукоза. Шеќерот успеа да навлезе низ мембраната и внатре да активира ензимска реакција, при што се создаде флуоресцентната молекула NADH. Кај везикулите со непорозна мембрана ваков сигнал не се појави, што потврди дека токму новата пропустливост е клучна за реакцијата.
Овој пристап може да биде важен за неколку насоки во биомедицината и материјалите. Вештачките клетки со прилагодливи мембрани би можеле да послужат како модел за посложени клеточни процеси во лабораторија, но и како носачи за лекови што ќе се ослободуваат на точно одредено место, на пример во туморско ткиво. Истражувачите наведуваат и поширока идеја: контролираниот „неред“ во материјалите може да биде корисен начин за создавање нови функции.
