Истражувачи од Универзитетот во Рочестер развија соларен систем за десалинизација што од морска вода создава питка вода без да произведува течна, еколошки проблематична саламура. Наместо концентрираниот солен отпад да се враќа во морето, новиот пристап ги собира солите и минералите во цврста форма, што би можело да го намали влијанието врз морските екосистеми.
Технологијата се потпира на специјално обработени црни метални панели со микроструктура создадена со фемтосекундни ласери. Површината истовремено апсорбира речиси целата сончева светлина и силно привлекува вода, па тенок слој морска вода се шири преку активната зона. Под дејство на сонцето, водата испарува и потоа се кондензира како свежа вода.
Клучниот напредок е во тоа што солите и минералите не се таложат на делот каде што се одвива испарувањето. Наместо тоа, микрожлебовите на површината ги насочуваат кон пасивни зони, каде што се собираат без да го затнат системот. Истражувачите го искористиле и таканаречениот „ефект на прстен од кафе“, при што честичките природно се придвижуваат кон рабовите додека течноста испарува.
Ова е особено важно затоа што вистинската морска вода не содржи само натриум хлорид. Во неа има и соединенија на магнезиум и калциум, кои можат да создадат тврди наслаги и да го прекинат процесот. Во тестови со примероци од Тихиот, Атлантскиот и Индискиот Океан, системот успеал континуирано да произведува свежа вода и притоа сам да се одржува чист од наслаги.
Дополнителна предност е можноста за искористување на преостанатите минерали. Тимот наведува дека покрај обичната сол, во иднина би можело да се издвојуваат и вредни елементи како литиум, важен за батериите во електрични возила и електроника. Во поврзано истражување, научниците покажале дека со вградување наночестички од водороден титанат во површината можат селективно да издвојуваат литиум од солените остатоци. Ако технологијата се прошири на поголем обем, таа би можела истовремено да придонесе и за подобар пристап до чиста вода и за поодржливо добивање критични минерали.
