Необичната, бавна и ретроградна ротација на Венера со децении ги збунува планетарните научници. Ново истражување презентирано на собирот на Европската геонаучна унија во Виена сугерира дека клучот можеби е во раниот, насилен судир со голем објект, речиси голем колку Месечината.
Според моделите на тимот предводен од Седрик Гилман од ETH Цирих, таков удар со висока брзина и под остар агол можел драматично да ја забави првобитната ротација на младата Венера, а во некои сценарија дури и да ја насочи кон ретроградно вртење. Научниците проценуваат дека настанот можел да се случи во првите 50 милиони години од историјата на планетата.
Симулациите покажуваат и дека ударот би создал огромен слој стопена карпа, од локален магматски океан до речиси целосно растопен мантил. Иако таквата енергија силно би ја промениле внатрешноста на планетата, дел од тие траги со текот на времето би можеле да се избришат од понатамошната термичка еволуција.
Останува отворено прашањето дали овој настан придонел и за денешниот недостиг од плочеста тектоника на Венера. Тоа е важно, бидејќи ротацијата влијае врз распределбата на енергијата, формирањето облаци и, на крај, врз можноста една планета да задржи погодни услови за живот.
Истражувачите потсетуваат и дека Венера е во особено тешка положба: е блиску до Сонцето, а неговата сјајност со текот на времето расте. Затоа, едно од најголемите отворени прашања е дали внатрешноста на Венера сè уште содржи вода. Ако е сува, планетата веројатно одамна го загубила поголемиот дел од неа; ако не, приказната за нејзината еволуција останува многу посложена.
