Воведувањето на вештачка интелигенција, автоматизација и роботизација во работниот процес не значи автоматски поголема продуктивност или поголема ангажираност на вработените, покажува истражување на Универзитетот во Упсала.
Истражувачите, предводени од докторандот Андреас Бергквист, утврдиле дека новите технологии ги менуваат работните задачи, распределбата на одговорностите, потребните вештини и можноста вработените да влијаат врз начинот на кој ја извршуваат работата. Истовремено, исчезнувањето на едноставните задачи може да го зголеми интензитетот на работата.
Поради тоа, истата технологија може кај некого да создаде поголема мотивација, а кај друг фрустрација. Клучно не е самото присуство на технологијата, туку дали таа овозможува работа што се доживува како значајна, управлива и корисна за професионален развој.
Истражувањето опфатило организации од ИТ-секторот, земјоделството и железничкиот транспорт. Иако станува збор за различни дејности, во сите нив се појавил сличен образец: технологијата повеќе не е само алатка, туку активно влијае врз организацијата, приоритетите и начинот на извршување на работата.
Според истражувачите, значајната работа најчесто вклучува користење на сопствените вештини, донесување професионални одлуки, решавање проблеми и создавање вредност. Технологијата може да ја зајакне таквата работа ако ослободи време за посложени задачи, но може и да ја ослаби ако ги автоматизира токму деловите што им даваат смисла и професионална гордост на вработените.
Затоа, системите засновани на вештачка интелигенција треба да се дизајнираат за поддршка на луѓето, а не за отстранување на нивната стручност и влијание врз работата. Поголемата ангажираност најверојатно се постигнува кога вработените имаат повеќе време за квалификувани задачи и учествуваат во одлучувањето како технологијата ќе се користи.
