Со масовната употреба на вештачка интелигенција во креативните индустрии, прашањето за уметничката вредност сѐ помалку се сведува само на тоа како изгледа финалното дело. Ново истражување објавено на 22 април 2026 година во списанието Academy of Management Discoveries укажува дека публиката сѐ повеќе ја оценува и видливата човечка улога во процесот на создавање.
Тимот, во кој учествува и професорката Олесија Никулина од ESCP Business School, покажува дека присуството на ВИ го менува критериумот за смисла: луѓето бараат да знаат како е направено делото, кој носел клучни одлуки и кој ја финализирал верзијата што се објавува.
Истражувањето издвојува три фактори што ја зголемуваат перцепираната вредност. Прво, кога авторот дава прецизни и промислени насоки до алатката, резултатот се доживува како посмислен. Второ, поважно е кој завршува, отколку кој започнува: ако човекот ја прави финалната доработка, делото добива поголема тежина. Трето, самото селектирање меѓу повеќе ВИ-генерирани опции се чита како креативна проценка, а не како механичка постапка.
Ова има директни последици за организации што се потпираат на брзо производство на содржина. Количината и брзината сами по себе не гарантираат вредност, особено ако материјалот изгледа како да е создаден без човечки критериум. Во такви случаи содржината може да делува заменливо, дури и кога е технички „завршена“.
Затоа, практичниот предизвик денес не е само „да се произведе“ туку и да се покаже процесот: кои верзии биле разгледани, што е одбиено, што е задржано и зошто. Во ерата на ВИ, креативноста сѐ повеќе се преместува од чисто создавање кон уредување, селекција и одговорно финално одлучување.
Пораката е јасна: ВИ не ја укинува човечката креативност, туку ја преместува во нова точка на одговорност. Наместо само „кој го направи ова“, централно станува прашањето „кој одлучи ова да остане“.
