Желковидните бумбари го пренамениле протеинот Yellow, познат по улогата во создавањето пигментација, за да ги заштитат бактериите што им помагаат да ја варат растителната храна. Откритието покажува како еволуцијата може да искористи стар ген за целосно нова биолошка задача.
Овие бумбари зависат од бактеријата Candidatus Stammera за разградување на пектинот и целулозата во растенијата. Симбиотската врска трае околу 60 милиони години, а бактеријата со текот на времето изгубила голем дел од својот геном и денес тешко преживува без домаќинот.
За да ја пренесе на потомството, женката ги сместува бактериите во мали желатинозни топчиња и ги лепи на надворешната страна од јајцата. Таму бактериите остануваат изложени околу 11 дена, сè додека ларвата не се изведе и не го изеде топчето заедно со симбионтот.
Истражувачите го секвенционирале геномот на видот Chelymorpha alternans, првиот референтен геном за желковиден бумбар. Анализата покажала дека генот за протеинот Yellow е особено активен во жлездите поврзани со јајниците кај женките, додека кај мажјаците речиси не се активира.
Со лабораториски анализи и масена спектрометрија било потврдено дека протеинот Yellow е главната состојка на заштитните топчиња. Моделите на нивната структура покажале дека протеинот создава густа, леплива матрица околу бактериите. Кога активноста на генот била намалена, топчињата ја губеле нормалната форма, а бактериите станувале почувствителни на сушење.
Резултатите, објавени во списанието Nature Communications, се пример за еволутивно пренаменување на ген. Бидејќи лисните бумбари вклучуваат и значајни земјоделски штетници, подоброто разбирање на нивната зависност од бактериите може во иднина да помогне во развојот на понасочени стратегии за заштита на културите.
