Научници од Stanford Medicine идентификувале природен пептид што во рани експерименти покажал ефекти слични на популарните лекови за слабеење базирани на семаглутид, но без некои од најчестите несакани реакции. Молекулата, наречена BRP, кај животински модели го намалила апетитот, довела до губење на масно ткиво и истовремено покажала попрецизно дејство врз центрите во мозокот што ја регулираат гладта и метаболизмот.
Истражувањето, објавено во списанието Nature, покажува дека BRP не делува на ист начин како GLP-1 лековите како Ozempic. Наместо пошироко дејство врз повеќе органи, научниците наведуваат дека овој пептид најверојатно делува претежно во хипоталамусот, дел од мозокот клучен за контрола на апетитот и енергетската рамнотежа. Токму таа насоченост би можела да значи помал ризик од мачнина, запек и губење мускулна маса.
До откритието се дошло со помош на алатка заснована на вештачка интелигенција, наречена Peptide Predictor. Наместо класично лабораториско пребарување, истражувачите анализирале околу 20.000 човечки гени за да предвидат кои протеини можат да се исечат на биолошки активни пептиди. По дополнително филтрирање, тимот издвоил 373 потенцијални прохормони, а од нив биле предвидени 2.683 можни пептиди за понатамошно тестирање.
Во експерименти со мозочни клетки, BRP, иако составен од само 12 аминокиселини, предизвикал многу силен одговор. Следеле тестирања кај слаби глувци и минисвињи, при што една инјекција пред хранење ја намалила внесената храна и до 50 проценти во рок од еден час. Кај дебели глувци, секојдневно давање во тек на 14 дена довело до просечно намалување на телесната тежина, главно преку губење масно ткиво, додека нетретираните животни во истиот период добиле тежина.
Истражувачите пријавуваат и подобрување на толеранцијата на гликоза и инсулин, без значајни промени во движењето, внесот на вода, варењето или однесувањето поврзано со анксиозност. Тоа сугерира дека BRP би можел да понуди понасочен пристап за третман на дебелина, иако засега доказите се ограничени на претклинички модели.
Следниот чекор е да се утврди преку кои рецептори точно делува BRP и дали неговиот ефект може да се продолжи за попрактична клиничка употреба. Истражувачкиот тим најавува дека се подготвуваат и испитувања кај луѓе, но безбедноста и ефикасноста допрва треба да се потврдат. Затоа, иако резултатите се охрабрувачки, BRP сè уште не е терапија подготвена за клиничка примена.
