Истражувачи од Универзитетот Тохоку и компанијата Nitto Boseki открија дека полиионските течности можат значително да го зголемат капацитетот за апсорпција на јаглерод диоксид кога ќе им се замени контраанјонот. Во најуспешниот пример, материјалот апсорбирал околу седум пати повеќе CO₂ од почетната верзија.
Работата е важна затоа што полиионските течности се сметаат за ветувачки материјали за фаќање и одвојување гасови: ја комбинираат силната афинитетност на јонските течности кон CO₂ со стабилноста и лесната обработка на полимери. Но, досега еден практичен проблем ја отежнувал проценката на нивните вистински перформанси – нечистотиите од неоргански соли што остануваат по синтезата.
Токму затоа тимот прво ги прочистил примероците и потоа го испитувал влијанието на различни аниони врз материјалот poly(diallyldimethylammonium chloride) (P[DADMA][Cl]). Хлоридниот јон бил заменет со ацетат, тиоцијанат и трифлуорометансулфонат, за да се види како големината на анионот влијае врз врзувањето на CO₂.
Со анализа SEM-EDX истражувачите потврдиле дека хлорот и трагите од реакциски нуспроизводи се отстранети, што овозможило прецизно мерење на својствата на материјалот. Резултатите покажале јасен тренд: колку е поголем анионот, толку е поголем капацитетот за апсорпција на CO₂.
Според авторите, ова отвора едноставна, но значајна насока за дизајн на идни материјали за фаќање јаглерод диоксид и мембрани за одвојување гасови. Наместо само да се менува полимерната основа, сега вниманието се префрла и на прецизен избор на анионот, кој се покажал како клучен параметар за перформансите.
