По враќањето на човекот на Месечината и по првите долгорочни чекори кон Марс, сѐ погласно се отвора прашањето: дали Титан, најголемиот месечев сателит на Сатурн, може да биде следната голема цел на човечкото истражување?
Токму таа идеја ќе биде во фокусот на првиот „Humans to Titan Summit“, настан што треба да собере инженери, научници, претставници на индустријата и експерти за роботска и човечка вселенска техника. Целта не е само да се замисли иднина со астронаути на Титан, туку и да се дефинира што би требало да се направи сега за таква мисија еден ден да стане можна.
Интересот за овој свет не е случаен. НАСА веќе ја подготвува роботската мисија Dragonfly, нуклеарно напојуван летачки апарат што треба да полета кон Титан во 2028 година и по пристигнувањето да истражува различни локации на површината. Таквата мисија би можела да даде важни податоци за атмосферата, геологијата и потенцијалната погодност за живот.
Титан не е мртов и статичен свет, туку динамична средина со густа атмосфера, езера, дини и траги од течни текови. Хајгенс, европската сонда што слета таму во 2005 година, веќе покажа дека површината е длабоко необична, со воден мраз како „карпи“ и видливи слоеви на маглива атмосфера. Тоа слетување останува најоддалеченото досега изведено од Земјата.
Иако условите се тешки, тие не се непремостливи. На Титан нема потреба од класичен вселенски костум како на Месечината или Марс, но ќе биде неопходно да се обезбеди топлина, кислород, енергија и заштита за опремата. Густата атмосфера и послабата гравитација отвораат и невообичаени можности за движење, од летачки платформи до сопствени погонски системи. Засега Титан останува далечна перспектива, но сѐ повеќе научници сметаат дека токму сега е време да се почне со планирање.
