Истражувачи од Харвард развија метод со кој комбинации од антитела би можеле однапред да ги ограничат еволутивните патишта на вирусите и да ги насочат кон варијанти со мала способност за ширење.
Методот, наречен дизајнирање на пејзажот на приспособеност (FLD), го менува вообичаениот пристап кон вирусната еволуција. Наместо само да се предвидува како одредена мутација ќе влијае врз вирусот, истражувачите бараат комбинации од антитела што ќе ги направат повеќето можни „избегнувачки“ мутации неуспешни.
Тимот создал биофизички модел што ги поврзува молекуларните интеракции со ширењето на вирусот. Моделот анализира како површинските протеини на вирусот се врзуваат за рецепторите на човечките клетки и за антителата, а потоа пресметува како мутациите влијаат врз инфекцијата и растот на вирусната популација.
Точноста на пристапот најпрво била проверена со мурин норовирус, користејќи податоци од експерименти во кои вирусот еволуирал со и без неутрализирачко антитело. Предвидувањата на моделот се совпаѓале со промените забележани кај вирусните соеви. Потоа истиот пристап бил применет и на SARS-CoV-2, со податоци за врзувањето на варијантите за рецепторот ACE2 и за нивната чувствителност на антитела.
Во симулациите, одредени коктели од антитела можеле да ги претворат вообичаените патишта кон поуспешни варијанти во „долини“ со ниска вирусна приспособеност. Тоа значи дека вирусот би имал помалку функционални начини да избега од имунолошката заштита, наместо терапијата постојано да реагира на веќе појавени мутации.
Истражувачите сметаат дека истиот концепт би можел да се примени и во имунотерапијата на ракот, каде што туморите исто така еволуираат и развиваат механизми за избегнување. Сепак, резултатите засега се засноваат на модели и симулации, па потребни се експериментални и клинички испитувања за да се утврди колку добро пристапот функционира во реални услови.
